VaLequentiLL
-=Gelişen Üye=-
Kayıt: 25.04.2008
Mesajlar: 99
Şehir: Sundsvall
|
|
Kendimi cok sefil hissediyorum.. Kelimelerimden ve insanlardan uzakta..
Etrafima baktigimda kendimi anlatabilecegim insanlarin olmamasi agir geliyor zihnime.. Dusuncelerimi diri diri vucutlarina baskasi degmeden zihnime gommek hem bana hemde onlara cok zor geliyor.. Ne yapabilecegimi bilmiyorum bundan sonra.. Hersey o kadar yabanci ki.. Herkes o kadar uzak ki.. Kendimi bile yabanci goruyorum zihnime.. Butun sancilarimin sebebi benim.. Kendi kanimla zehirledim zihnimi ve zihnimdekiler o kadar alisilmamis ki gundelik kelimelerle onlari anlatamiyorum.. O derinlige inemiyorum.. Agir geliyor hersey.. Sadece nefes alip veriyorum hayatimda.. Ne bir inancim var nede bir umudum.. Hersey zor geliyor bana.. Bir yaraticiya inanmak , normal bir insanin yaptigi gibi cikip gezmek , eglenmek , sevmek ve sevilmek cok zor..
Soyutladim kendimi bunlardan.. Sadece yalniz hissediyorum kendimi.. Yanliz olmak zorundaymisim gibi.. Ilk defa birseyleri ozledigimi farkediyorum uzun gecede yildizlara bakip bedenimi zehirlerken.. O an butun insanlari kan a bogmak istedim.. Kan golune cevirmek dunyayi.. Ama o kadar zor geldi ki.. Sadece olmek istedim.. Hic birsey yapamadim.. Dusunmek ve olanlari seyretmek disinda.. Olmekten korkmadim ama olmek bile zor geldi o an..
Neden bukadar yorgunum bilmiyorum.. Herhangi bir nedeni olmali ama ben bilmiyorum.. Dogarken yapilan bir hata sonucu bu denli yalniz olmaya mahkum oldum belkide.. Etrafimdaki insanlarin bir yaratici oldugundan bahsetmesinden biktim.. Onu oldurup etrafimdakileri susturmak icin bile planlar yaptim.. Ama zor geldi o ozenle hazirladigim plani gerceklestirmek.
O kadar doluyum ki bazen bunlari haykirmaya kalksam birileri dinlemekten bikip beni benden once oldururmu die dusunuyorum..
|
|
|
|
|
|
